Czyn ciągły w prawie karnym
Kiedy zachodzi czyn ciągły?
W polskim prawie karnym istnieje konstrukcja, która pozwala na potraktowanie wielu zachowań jako jednego przestępstwa. Jest nią czyn ciągły, uregulowany w art. 12 Kodeksu karnego. Czyn ciągły to instytucja, która pozwala uznać dwa lub więcej zachowań za jeden czyn zabroniony, jeśli spełniają określone warunki. Jest to fikcja prawna, która ma na celu uproszczenie kwalifikacji prawnej i orzekania kary w sytuacjach, gdy sprawca popełnia wiele identycznych lub podobnych przestępstw, w sposób powtarzalny, w krótkich odstępach czasu.
Zasady łączenia kar cz. I
Przesłanki oraz wymiar kary łącznej
Polski Kodeks karny przewiduje instytucje tzw. kary łącznej. Może ona zostać zastosowana w ściśle określonych sytuacji unormowanej w przepisach Kodeksu karnego. W istocie może zostać ona wyrzeczona w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy sprawca kilku przestępstw jest skazany za wszystkie jednym wyrokiem. Po drugie zaś w tzw. wyroku łącznym, w którym sąd wymierza się karę łączną w oparciu o kary jednostkowe orzeczone za poszczególne czyny w wyrokach skazujących. Niemniej jednak jak łączy się kary w obu przypadkach? Czy jest to obwarowane jakimikolwiek przesłankami? O tym poniżej.
Kara ograniczenia wolności
Na czym polega kara ograniczenia wolności?
Literalne brzmienie kary ograniczenia wolności sugeruje, iż istotą tej kary jest rzeczywiste ograniczenie wolności skazanego poprzez np. poprzez nakazanie mu przebywania w określonym miejscu, bądź nie oddalania się z miejsca zamieszkania. Niemniej jednak w rzeczywistości kara ta przybiera zupełnie inną postać, o czym poniżej.